Maps to the stars (David Cronenberg, 2014)

Maps-to-the-Stars-DE-Poster

Beoordeling: 8 Dat Hollywood als leefomgeving nou niet echt stabiliteit en geestelijke gezondheid genereert weten we uit talloze sterke en minder sterke anti-Hollywoodfilms. Moet dat nog eens opnieuw gezegd worden? Misschien niet echt, maar als Cronenberg het doet, ben ik graag bereid te luisteren.

Het is ondoenlijk de inhoud van Maps to the stars kort en zinvol samen te vatten. Ik noem wat namen: Benji (Evan Bird) is zo’n onuitstaanbaar kindsterretje dat net uit de detox komt. Zijn vader (John Cusak) – zelfgecentreerde auteur en therapeut – interesseert zich vooral voor zijn aanstaande tournee en behandelt ondertussen een ouder wordende actrice (Julianne Moore). Zijn zus (Mia Wasikowska)  keert na enkele jaren inrichting terug naar de schoot van het gezin en zijn moeder (Olivia Williams) probeert alles onder controle te houden, maar dat lukt niet echt. Als dat geen dysfunctionele familie is weet ik het ook niet. En dan heb ik nog niks gezegd over de aspirant acteur en taxichaffeur Robert Pattinson.

ob_0584b7_maps-to-the-stars-2

Het klinkt allemaal niet erg samenhangend als je het zo leest en gedurende de eerste 30 minuten bevestigen minstens vijf caleidoscopische vertellingen die schijnbaar willekeurig door elkaar lopen dat alleen maar. Daarna ontstaat echter toch een aanvankelijk nog moeilijk benoembare lijn die vervolgens uitgroeit tot een sterke visie over Hollywood in het bijzonder en modern leven in het algemeen.

Mij hielp het gedicht Liberté van Paul Eluard dat te pas en te onpas in de film wordt geciteerd (te vaak, maar ach). Daarin gaat het om de zoektocht naar vrijheid. Alle karakters in de film zijn er naar op zoek. In drugs, in geld, in seks maar toch vooral in bekendheid. Het gezicht op alle posters, de naam in alle hoofden, zoiets. Uiteraard tevergeefs, dat staat vast vanaf het begin, want alleen de dood biedt uitzicht.

download

En dan zijn er toch ook de typische Cronenberg-thema’s. Gelukkig, want ik ben een grote fan, vooral van het vroege werk. Lichamelijk verval, transformatie van het vlees, de familie als broeiplaats voor onzekerheid, onvermogen en geestelijke instabiliteit, hallucinaties en angstaanjagende visioenen. Veel meer dan het ondraaglijk saaie Cosmopolis grijpt de regisseur terug naar zijn origines, zonder overigens huiswaarts te keren naar de horror (jammer!). Dat maakt de film sterker. En het biedt houvast.

Plus een onheilspellende sfeer die herkenbaar is uit de films van Lynch. Akelig, bedrukkend, unheimish. Ik las ergens dat Maps to the stars kort omschreven zou kunnen worden als Mulholland Drive meets The Player. Dat is misschien wat erg “Hollywood” en het mag bovendien gelden als voorbeeld van éen van de zaken waar de film kritiek op uitoefent maar het treft toch ook wel weer toe.

www.indiewire

Alle acteurs spelen sterk. Tegen het hysterische aan soms, maar vreemd genoeg komt dat de thematiek en de overtuigingskracht van de film alleen maar ten goede. De volledige cast schittert maar Julianne Moore overtreft zichzelf in een behoorlijk dappere rol, waarin ze weinig flatteus een buitengewoon egocentrisch karakter neerzet. Respect. De scenes aan het zwembad en op het toilet zijn wat mij betreft nu al klassiek.

image-4505981

Hollywood op de hak, een genadeloze analyse van het moderne gezinsleven , een neerslachtige visie op het bestaan in het algemeen, vele inside-jokes en ook nog eens Carrie Fisher (voor wie de jaren niet echt vriendelijk zijn geweest). Je zou voor minder naar de bioscoop gaan.

Advertisements
Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: