Oculus (Mike Flanagan, 2013)

oculus2014419092849

Beoordeling: 6

Sinds James Wan en wat Spaanse kwaliteitsfilms de horror uit het verdomhoekje hebben gehaald lijken er steeds meer “goede” enge films te verschijnen. Oculus wordt in ieder geval onder die noemer verkocht. Ik ben niet helemaal overtuigd.

Een vreemde spiegel lijkt de oorzaak te zijn van veel ellende in het leven van Kaylie en Tim Russel (Karen Gillan en Brenton Twaites). Als kinderen maken zij door dat object allerlei akelige dingen mee die er toe leiden dat Tim wordt opgenomen omdat hij zijn vader heeft vermoord. In het heden probeert zijn zus zijn onschuld te bewijzen. Dat gaat niet echt zonder slag of stoot.

Oculus-2

Net als The Conjuring of Insidious houdt Oculus zich verre van de formulehorror zoals we die kennen uit de Friday-, Halloween- en Texas Chainsaw-series (niet dat daar iets mis mee is, maar gewoon voor de plaatsbepaling). Toch is het recept inmiddels een formule op zichzelf aan het worden: sfeervolle donkere ruimtes; tijd voor karaktertekening; psychologische worstelingen, ondefinieerbare entiteiten en zenuwslopende shockmomenten. Min of meer verstandige horror dus, voor de bloedarmoedige kijker.

En Oculus heeft binnen die context zeker wel wat te bieden. De sfeer is somber en effectief, de film neemt de tijd om karakters te introduceren en er zijn genoeg spannende momenten om het puntje van de bioscoopstoel naar behoren te belasten. Twee of drie scenes blijven ook na de titelrol nog in het hoofd rondspoken.

oculus-5

Daarnaast weet regisseur Mike Flanagan (die eerder de niet perfecte maar wel erg interessante lowbudgetfilm Absentia draaide) zijn verhaal sterk te vertellen. Met name het feit dat twee tijdlijnen non-lineair door elkaar lopen maakt de vertelwijze tot een leuk analyseobject. In één scene zie je bijvoorbeeld hoe hetzelfde karakter tegelijkertijd als jongeling de trap af loopt en als volwassene naar boven gaat. Dat zou verwarrend of anders wel geforceerd kunnen werken, maar Flanagan maakt er iets moois van.

Ook in andere technische opzichten is de film absoluut de moeite waard. Het camerawerk draagt in hoge mate bij aan de beklemmende sfeer in de film; met name de perspectivisch vertekende opnames van boven af vallen op, maar ook wel de belichting. Daarnaast is de muziek (deels soundscape en deels eenvoudige melodielijnen zonder veel bombast) van de Newton Brothers perfect op zijn plaats.

Oculus_podcast

Maar dan doen zich toch ook de nodige problemen voor. Boven alles nog wel de cast. Waar Katee  Sackhof een prima emotioneel verstoorde moeder neerzet en Rory Cochrane een voldoende geloofwaardige vader doen de twee volwassen hoofdrolspelers mij helemaal niets. Ze blijven erg teenie-jong (wat was het simpel geweest om ze tien jaar ouder en daardoor veel sterker te maken) en zijn ongeschikt om de complexe emoties te realiseren die hun karakters vereisen. Daardoor ga je nooit volledig mee in het verhaal. De kinderen doen het aanvankelijk veel beter maar zakken naar het einde toe sterk in niveau.

oculus3

En dan is er ook nog het verhaal. Enerzijds worden interessante vragen gesteld over wat werkelijkheid is en wat fantasie en zijn er ook wel wat bespiegelingen over psychiatrische stoornissen, maar echt diep gaat dat allemaal niet. Anderzijds zijn er wel barsten te slaan in de inhoud.

Niet zozeer dat de hoofdpersonages constant ruimtes betreden die ieder normaal denken wezen te allen tijde zou vermijden (kom op , het is horror, wat moeten ze dan doen, wegrennen? Is de film snel afgelopen). Wel het feit bijvoorbeeld dat de twee geniale onderzoekers de spiegel niet gewoon tijdens het eerste transport van een brug mieteren of anders een geweer gebruiken (er is immers een actieradius rondom de spiegel, ook al zoiets). En dan al die vragen die opgeroepen worden maar vervolgens in het niets oplossen. Marisol? Alle personages die de spiegel al heeft gedood? De achtergrond die Kaylie voor haar videocamera op bijna genante wijze opsomt maar daarna vergeet? Het feit dat op het laatst echt met geen mogelijkheid meer te beredeneren valt wat echt is en wat niet waardoor je je met elk einde bedrogen voelt?

Nee, het niveau van The Conjuring of Insidious haalt Oculus niet. Maar ach, het is in ieder geval horror.

Advertisements
Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: