Noah (Darren Aronofsky, 2014)

Noah_poster-620x918

Beoordeling: 6

De verhalen uit het oude testament: prachtig. Darren Aronofsky: wauw. Crow en Connoly: mogen er allebei zijn. Plus een complete en computergegenereerde zondvloed: dat zou toch wat mogen opleveren. Nou, ja en nee.

Noah bouwt – samen met zijn gezin en wat stenen monsters uit the neverending story -een grote boot omdat God de mensheid vrijwel volledig van de aarde zal vegen. De praktische problemen worden door een verzameling wonderen opgelost maar dan zijn er natuurlijk ook nog innerlijke worstelingen, kannibalen en een turbulente gezinsdynamiek. De term biblical proportions was nog nooit zo van toepassing.

NUH-BU1

Ik wist niet precies wat ik ervan moest denken. Dol op de verhalen uit het oude testament en overtuigd van de talenten van veel betrokkenen had ik de recensies gelezen en die waren slecht noch goed: veel dat de moeite waard was maar ook dingen waar je van zegt: mwoah. Voor zover recensie al iets zeggen natuurlijk. Maar ik had er in ieder geval wel zin in.

En aan de ene kant viel het ook helemaal niet tegen. Misschien nog wel het meest door drie dingen: Aronofsky, de thematieken en de visuele verbeelding. Laat ik met die drie punten beginnen.

noah-2014-movie

Aronofsky. De man van Pi en Requiem for a dream. Geweldige films, bijzondere regisseur. Of moet ik zeggen van het verstoorde gedrag? Autisme, schizofrenie, verslaving, isolement, angst, er is bijna geen film te noemen waarin de personages niet lijden. En dat doet Noah ook. Het is een complex personage dat voortdurend worstelt met zichzelf en de wereld en af en toe nadrukkelijk afglijdt in donkere schaduwen. Prima dus.

De thematieken. Misschien nog wel het grootste pluspunt. Vaak word je als kijker losgetrokken uit het onmiddellijke verhaal en uitgenodigd na te denken over grote onderwerpen. Plicht, geloof, woede, humaniteit, overlevingsdrang, de manier waarop mensen om gaan met elkaar en met de wereld om zich heen. En minder dan je in een dergelijke film zou verwachten wordt je gedwongen te oordelen: in plaats daarvan mag je contempleren en eerder bij de vraag blijven dan bij het antwoord. Prachtig.

De visuele verbeelding. Meer dan aan vroege werken als Pi of Requiem leunt Noah aan tegen de beeldtaal van The Fountain. Mooie, poëtische sfeerbeelden, indrukwekkende timelapses, een opmerkelijke parallel tussen het scheppingsverhaal en de evolutietheorie (geweldig!) en ronduit adembenemende landschappen in Ijsland. Plus natuurlijk de spierballen van de special effects, die hier behoorlijk sterk zijn.

fotonoticia_20140404161003_800

Maar dan is er die andere kant. Laten we zeggen het verhaal. Niet, Noah is beslist geen eo-vertelling met een wereldvreemde witte baard, kamperen op zee en dan een duifje met een olijftak en een regenboog. Integendeel: harder, kouder, woester, zwarter. Maar het verhaal slaagt er desondanks niet in echt goed van de grond te komen. Soms is het acceptabel maar geregeld ontspoort het in betekenisloze tot ronduit belachelijke taferelen die je de tenen doen samenknijpen. Of in clichémomenten die zelfs potentieel aangrijpende situaties de spreekwoordelijke das om doen.

Is dat het scenario? Zou eigenlijk niet mogen, zeker niet als je nagaat dat Aronofsky er bijna 16 jaar aan heeft gewerkt maar ik vrees toch het ergste. Nog eens; de thematieken komen echt wel door, maar dan slaat zo’n slappe scene je vervolgens weer helemaal lam. Jammer en teleurstellend.

20131226_0010

Misschien zijn het dit keer ook de acteurs. Crowe en Connoly zijn allebei goede acteurs maar hier overtuigen ze toch niet echt. Vaak lijken ze er maar wat bij te lopen en op intensieve momenten slagen ze er nauwelijks in de essentie van de emotie over te brengen. De rest van de cast is zo mogelijk nog flauwer. Ray Winstone als Tubal-Caine is een uitzondering (hij heeft er als schurk en ongenode gast op de ark ook wel de rol voor) maar hij redt het ensemble niet.

Veel moois dus en zeker geen film om bij voorbaat van tafel te vegen. Maar ook een paar aandachtspunten die er niet om liegen. Voorlopig ben ik teleurgesteld. Over een jaar kijk ik nog eens. Misschien daalt de geest ondertussen over mij en zie ik het licht.

Advertisements
Leave a comment

1 Comment

  1. Jan Salden.

     /  April 13, 2014

    Ik deel je mening Hans. Veel interessante concepten die je bijblijven en knagen in je onderbewuste, mooie special effects en een briljante scene waarin Noach het scheppingsverhaal verteld terwijl Arnofski dit illustreert met beelden van een darwinistische evolutietheorie. Maar tegelijkertijd toch ook hert gevoel van teleurstelling. Emotioneel doet ie niks, mede door het matige acteerwerk.

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: