Insidious chapter 2 (James Wan, 2013)

insidious-2-promet-frissons-et-chair-de-poule

Beoordeling: 5,5

Er waren hoge verwachtingen door Insidious 1 die ik heel aardig vond en vooral The Conjuring, die echt goed was. Maar helaas. Geen drie op een rij voor regisseur James Wan.

Insidious Chapter 2 begint waar deel 1 ophoudt en volgt de familie Lambert in hun geplaagde bestaan. Het punt dat in de eerste film leek te zijn gezet blijkt een komma en de beproevingen zijn nog lang niet voorbij. Dit keer staat de zoektocht naar de redenen achter de spookachtige gebeurtenissen uit deel 1 centraal: de doden en de overlevenden werken samen in een soort paranormaal CSI team en komen een macabere (en dode) serial killer op het spoor.

3S7C3257.CR2

Het eerste probleem is het begin. Zonder al te veel uitleg zit je midden in het verhaal en binnen de kortste keren vliegen de spookverschijningen je om de oren. Logisch misschien, omdat het een vervolg is en het weinig zin heeft alles weer eens netjes te herkauwen. Dan had ik hier geschreven: herhaalt de stappen uit deel 1. Maar het is daardoor wel moeilijk om langzaam meegesleept te worden en dat heeft zo’n film wel nodig. Anders haak je snel af.

Het tweede probleem is dat ergens na het eerste half uur de losse verhaallijnen zich opstapelen en de bijpassende decors wisselen als continenten in een James Bond film. Op die manier verliezen de verschillende vertellingen hun claustrofobische en beklemmende werking: telkens weer kun je even op adem komen en als je later in de film de draad weer oppakt is de spanning aanzienlijk gedaald. Plus natuurlijk: continuiteit: ho maar.

49471eZEJ9rZ_1299857_PL

Tenslotte is de geloofwaardigheid dit keer ver te zoeken. Dat begint al vroeg met de introductie van oubollige humor in de vorm van het onderzoeksteam Specs en Tucker (blèh), loopt door in de persoon van het overleden medium uit deel één dat monter en fris aan de speurwerkzaamheden deelneemt en culmineert in de genante scenes achter de rode deur aan het einde. Jammer, want Wan was juist een regisseur die op dit gebied in zijn vorige twee films een volstrekt acceptabele middenweg wist te bewandelen.

foto-insidious-2-19-461

Dat zou een 4 hebben opgeleverd als er niet toch ook wat lichtpuntjes waren. De acteurs zijn niet héél slecht (hoewel ook niet zo overtuigend als in deel 1) en de technische aspecten – cameravoering, montage, belichting – doorstaan de toets der kritiek met verve.

Het grootste pluspunt is echter dat de losse scenes op zichzelf vaak erg goed werken. Telkens opnieuw word je voor een korte tijd meegesleept, effectief bang gemaakt en kostelijk uit je stoel geshockt. Daarin is Wan een meester. Zijn opbouw kent geen smetten en hij heeft een gevoel voor timing waar je u tegen zegt.

insidious-chapter-2-2013-movie

Boven op de vier komt daardoor nog 1,5 punt extra en ook wel mijn oprechte bewondering. Het lijkt me niet makkelijk om tegenwoordig echt angstaanjagende momenten op het doek te zetten. Wan slaagt daar wél in.

Erg jammer dat de film verder weinig te bieden heeft.

Advertisements

La Grande Bellezza (Paolo Sorrentino, 2013)

lagrandebellezza_10jpg

Beoordeling: 5,5

Het komt denk ik óók omdat ik niet hou van films (en boeken) over leegheid. Somewhere, Drei, Oblomov, de avonden: allemaal niet aan mij besteed. Maar er is meer. La Grande Bellezza? De grote cementmolen ja.

Jeb Gambardella (Toni Servillo) is een schrijver die ooit een beroemd boek schreef en ondertussen al 65 jaren alle grote feesten van Rome af loopt. Stilaan raakt hij uitgekeken op dat lege leven (pfff, daar heeft hij maar 65 jaar voor nodig, wat een filosoof!) en gaat hij op zoek naar ware schoonheid. Volgens de meeste kijkers vindt hij die in de magische alure van een eeuwenoude stad en de troostrijke armen van het verleden. Ik zie vooral meer leegheid.

trailer-la-grande-bellezza-14041

La grande Bellezza (de grote schoonheid) zou een ode zijn aan Fellini en vooral aan diens film La Dolce Vita. Laat ik dit voorop stellen: ik hou van de films van Fellini. 8,5, La Strada, Juilietta van de Geesten, Roma en vooral Amarcord: driedubbelwauw. Maar 1: La Dolce Vita is altijd al een draak geweest en 2: een loze verzameling citaten is nog geen ode.

De internationale pers was nogal enthousiast over de film en menig criticus sprak over een absoluut meesterwerk, het hoogtepunt van het filmische jaar en de nieuwe sensatie uit Italie. Laat ik de zaken wat in perspectief brengen: La Grande Bellezza is een cementmolen waarin allerlei beelden en concepten van Fellini tot een behoorlijk smakeloze pap worden gedraaid. Fraaie esthetiek moet 2,5 uur lang verhullen dat de extreem oppervlakkige en bewust vaag gehouden dialogen werkelijk nergens op slaan en dat regisseur Paolo Sorrentino van gekkigheid niet weet met welke hand hij het hardst filmisch moet masturberen.

La-grande-bellezza-5kopie

Jaja, ik weet het, ik overdrijf, maar alsjeblieft zeg. Natuurlijk heeft de film prachtige beelden en een belichting die je af en toe naar adem doet snakken. Natuurlijk is de muziekkeuze grandioos en heerlijk doeltreffend (ah, dat koorstuk aan het begin! En de highlands van Arvo Part! En de polonaise op paparleamericano!). Natuurlijk schept de combinatie van die twee elementen soms magische momenten, zoals de opening, de man die van de brug duikt, het paleis in de duisternis, de boottocht over de Tiber aan het einde en de aparte messenwerper die een schilderij van een vrouw achterlaat na zijn act.

Maar als je die scenes optelt heb je niet meer dan een lange videoclip. Nou, meesterwerk hoor! En daar komen dan ook nog een aantal mislukte elementen bij, zoals het semi-kritische en erg snobistische interview met de performance artieste (Marina Abramovic misschien?), de slecht geanimeerde giraf en dito flamingos en de weliswaar grappige maar ook wat makkelijke scene met de mummienon (had hij die nou eens serieus durven houden!). En dat schilderkind.

tumblr_mnaz3iJno21qjdqquo2_1280

Erger dan dat zijn de dialogen vol half bedekte betekenissen en literaire citaten van grote schrijvers. Ik verdenk de regisseur ervan dat hij bij google “quotes famous writers” intypte, 10 exemplaren selecteerde ze op willekeurige plekken in het scenario stopte. Hop: diepgang. Ja, want Fellini was een fan van associaties en minder sterk samenhangende verhaallijnen waarin de betekenis gegenereerd moest worden door de kijker, dus waarom niet?

En tenslotte is er nog die veronderstelde verlichting die het hoofdpersonage ergens na het midden ten deel valt. Het inzicht dat het Italiaanse feestleven weinig voorstelt, waarna hij plotseling open staat voor de diepere schoonheid. Ik zie het niet. Ja, de giraf en ja de flamingo’s natuurlijk en de man die van de brug springt, maar mag ik een teiltje? Het is toch echt of je Yvonne Jaspers hoort zeggen, wat ik nu ontdekt heb: geluk is gewoon loslaten hoor.

Nee, La Grande Bellezza komt niet in mijn lijstje met tien beste films van 2013. Ik ga nog een keer naar Amarcord kijken.

The Counselor (Ridley Scott, 2013)

137dac31

Beoordeling: 5

Een scenarioschrijver van formaat (de man achter No country for old man en The Road), een regisseur van terechte wereldfaam en een batterij acteurs om van te smullen: kat in het bakkie zou je denken. Nope.

Een advocaat (Michael Fassbender) krijgt iets vaags te maken met drugs. Brat Pitt en Javier Bardem lopen daar moeilijk tussen door. Penelope Cruz kroelt onder lakens en Cameron Diaz manipuleert. Ingewikkelde gebeurtenissen, gewauwel, blablajaddajadda en dan gaan ze (bijna) allemaal dood. The end.

hr_The_Counselor_4

Het probleem zit hem vooral in het verhaal. Het begin is bewust vaag gehouden, waarschijnlijk om de boel een mysterieuze glans te verlenen, maar dat levert vooral veel saaie momenten op met weinig interessante karakters die nergens echt indalen. Als de spanning eindelijk de kop opsteekt (nou ja, spanning, laten we zeggen dat de allerergste verveling plaats maakt voor een iets matigere variant) kan het je nauwelijks nog schelen waarom iedereen toch precies op de vlucht is en wie hoe dood gaat.

En dan is er nog de added atraction van de filosofische intermezzo’s. Mexicaanse bobo’s die midden in een vluchtscene existentiële monologen declameren, dat werk. Er zijn films waarin dat prima werkt – ik denk aan Only God forgives bijvoorbeeld – maar hier irriteert het vooral.

foto-brad-pitt-y-michael-fassbender-en-el-consejero-2-261

Ook de acteurs zijn niet op dreef. Pitt lijkt de nieuwe Depp te worden met nog weer een variant op Snatch (OK, iets minder vet aangezet maar toch), Bardem (die ik absoluut zeer bewonder) blijft erg vlak en Fassbender is helemaal om bij in slaap te vallen. Wat een mietje. Cruz vind ik nooit echt leuk en dat is hier niet anders. De enige aardige rol is die van Diaz: zij schmiert lekker en is een van de weinige lichtpuntjes in de film.

the-counselor-trailer-all-star-cast-03

Technisch gezien is alles wel in orde hoor, maar echt glanzen wil niks. Ja, leuk gebruik van interieurs en landschappen, aardig geluid, geen echt waardeloze soundtrack. Maar om nou te zeggen: dáár geef ik mijn huidige baan voor op en begin eindelijk die lang gekoesterde regisseurscarriere: neuh.

Cameron-Diaz-and-Penelope-Cruz-toppless-in-the-trailer-for-The-Counselor-1024x428

Behalve Diaz is er nog één pluspunt en dat is de sterfscene van Brat Pitt. Zowel in opbouw, montage als verbeelding van de dood van het karakter vormt deze scene voor mij het hoogtepunt van de film. Al voorspeld ergens in het begin, komt hij op een moment dat je het toch net niet meer ziet aankomen. Fantastisch opgebouwd, meesterlijk uitgevoerd en éven onder de huid kruipend laat deze scene zien, wat de councelor éigenlijk had kunnen zijn. Tegelijkertijd demonstreert hij bedroevend duidelijk wat de film is geworden.

Een mislukking.

Het diner (Menno Meyes, 2013)

het diner affiche

Beoordeling: 5,5

Het boek was leuk. Geen meesterwerk maar een knap geschreven spannend verhaal met sterke dialogen en de vinger aan de pols van de moderne tijd. Plus een aanleiding tot plezierige ethische discussies. De film blijft daar ver bij achter.

De broers Serge en Paul Lohman dineren met hun vrouwen in een duur restaurant. Met omtrekkende bewegingen spreken zij over hun kinderen die – zo blijkt in de loop van het verhaal steeds duidelijker – iets gruwelijks hebben gedaan. De sfeer verdikt, spanningen lopen op en de toekomst wordt met elke minuut zwarter.

HetDiner-fotocredit-verplicht-Pief-Weyman-Large-1024x512

Herman Koch (van Jiskefet) weet hoe hij moet schrijven. In zijn roman verweven de elementen zich naadloos tot een hechte eenheid: de spanning is vanaf de eerste pagina te snijden, het mysterie ontrafelt zich tergend langzaam en de karakters blijven voortdurend geloofwaardig. Aan het eind moet je eerst even adem halen.

De film probeert dat te kopieren maar slaagt daar absoluut niet in. Het verhaal blijft weliswaar herkenbaar maar er zijn te veel afleidingen. En soms groeien die uit tot irritaties.

Daarbij gaat het niet om de filmische elementen. De grove korrel, de weggetrokken kleuren en het gebruik van reflecties en koude neonlichten verlenen het verhaal sfeer. De nadruk op close-ups en het inventieve spel met scherpte-diepte dwingen hier en daar zelfs bewondering af. Ook de montage is prima in orde.

het_diner_58092606_st_6_s-low

De irritatie ligt eerder in de afhandeling van het verhaal. Op een of andere manier lijken de scenes niet zo te werken als in het boek. Waar je al lezend meegezogen wordt, heb je hier te vaak het idee naar een doordeweekse soap te kijken.

Mijn idee: het zijn de acteurs. En dan vooral de mannen. Kim van Kooten doet het aardig en Thekla Reuten nog beter (hoewel ze naar het einde toe krediet verliest), maar Daan Schuurmans speelt zijn one-trick-ponyrol en Jacob Derwig stelt maximaal teleur in de hoofdrol. Zijn noeste boosheid aan het begin van de film komt uit de lucht vallen en lijkt eerder een maniertje dan een doorleefde emotie en zijn transformatie tot hulpeloos slachtoffer in de tweede helft overtuigt geen seconde.

het_diner_58092606_st_3_s-low

Daardoor kruipt het verhaal nooit onder de huid en blijf je voortdurend van een afstand kijken. Nou ja, en je gaat je irriteren. Om alles wat ontbreekt. Om datgene wat met dit materiaal mogelijk was geweest. En dat moet je bij een thriller nou eenmaal niet hebben.

Dan maar wachten op de versie van Gwyneth Palthrow.