RIPD (Robert Schwentke, 2013)

poster-ripd

Beoordeling: 5

De trailer is erg leuk, zeg ik niks van. Maar dan blijken er in de film zelf allemaal stukjes tussen te zitten die niet deugen. En steeds opnieuw heb je het leukste al wel gezien. Geen goede zaak.

Als politieagent Nick (Ryan Reynolds) door zijn partner (Kevin Bacon) wordt vermoord, belandt hij in het hiernamaals bij het RIPD, het Rest in Peace Department. Samen met de onwillige Roy (Jeff Bridges) bindt hij de strijd aan met overleden misdadigers en natuurlijk stuit hij daarbij op zijn moordenaar. Gebaseerd op de succesvolle strip van Peter M. Lenkov (die ik nooit gelezen heb).

RIPD-bridges-movie-1

Het idee klinkt niet slecht, de keuze om er een komedie van te maken is logisch en de acteurs hebben in het verleden stuk voor stuk leuke dingen laten zien. Dan is er een budget van 130 miljoen voor aankleding en effecten en een regisseur die eerder RED maakte, dus hop: waar is dat feestje?

Nou, nergens. De hoop blijft na de matige opening nog even leven bij de eerste scenes in het hiernamaals (waar vooral Mary-Louise Parker als nuffige kantoorbediende erg leuk blijkt), maar dan denk je al snel: dit heb ik eerder gezien met Will Smith en Tommy Lee Jones. Naarmate de film vordert komt die gedachte steeds vaker terug (zelfde wapens, zelfde soort tegenstanders, zelfde dialogen), tot iets na het midden: dan wordt het meer Ghostbusters.

2_232

Niet dat RIPD volstrekt onverdienstelijk is. De effecten zijn aardig en regisseur Schwentke houdt de vaart in het verhaal: je hoeft je niet te vervelen. Daarnaast zorgt de humor die voortvloeit uit de relatie tussen Reynolds en Bridges af en toe ook wel voor een beginnende glimlach (en soms – nou vooruit dan – ook wel voor een wat harder uitgevallen “ha”) maar het houdt niet over.

screen-shot-2013-04-17-at-10-10-53-pm1

Alles wat nieuw is en potentieel interessant (het idee van een hiernamaalse politie-eenheid, de grappige manier waarop de agenten door de levenden worden waargenomen) valt in het niet bij het feit dat alles al eerder en beter is gedaan. Men in Black en Ghostbusters waren misschien geen meesterwerken maar op het moment dat die films uitkwamen was er nooit iets vergelijkbaars geweest: daardoor voelden ze toen fris en origineel aan. Dat is bij RIPD beslist niet het geval.

1366277329_ripd24

Gelukkig hebben we de trailer nog.

The Wolverine (James Mangold, 2013)

wolverine-imortal-13

Beoordeling:6

Waar Superman saai is, heeft Wolverine alles om boeiend te zijn. Onwil, twijfel, duistere driften en een getormenteerd verleden. Maar ook dit tweede deel haalt niet het onderste uit de kan. Of zelfs maar het middelste.

Logan wordt naar Japan gesommeerd om daar afscheid te nemen van een oude bekende. Weinig blijkt wat het lijkt, superkrachten verdwijnen en er wordt duchtig geworsteld met persoonlijke demonen. Plus de snelheidstrein. Niet niks toch.

the-wolverine_1364294899

Het had allemaal best gekund. Hoe meer ik er over nadenk, hoe vreemder het wordt dat maar weinig dingen werken in deze film. Er is veel potentie.

De Japanse achtergrond die sterk aansluit bij de originele stripverhalen is in principe een vruchtbare voedingsbodem voor karakterontwikkeling en spanning. Er zijn aanzetten om een deel van het verleden van Wolverine uit de doeken te doen en zijn vreemde gevoel voor eer en strijd te verklaren. Yakuza, ninja’s, boogschutters, martial-arts-meesters: allemaal zaken die een film als deze prima kan gebruiken.

Het idee dat de krachten verdwijnen is ook niet gek. Het zorgt voor spanning en introduceert de leukste tegenstander in de film: de mutante Viper. Regisseur Mangold doet er weinig mee maar actrice Svetlana Kodchenkova vult haar rol met panache in.

the-wolverine-picture03

De effecten en de actie zijn niet slecht. Ik was onder de indruk van het gevecht bij de begrafenis van Yashida en al helemaal van het gevecht op de snelheidstrein. Het ziet er allemaal fraai en snel uit en je blijft als kijker bij de les.

Tenslotte mogen de acteurs er wezen.  Jackman speelt misschien wat routineus maar hij blijft trouw aan het karakter en binnen het Japanse segment is veel talent te zien. Plus Famke Jansen die in dromen opduikt. Wat wil je nog meer zou je zeggen.

The-Wolverine-Train-Fight-Scene-6

Maar dan is er toch het scenario. Het verhaal krijgt nergens vat op de kijker. Alles is er, ja, maar het wordt aangestipt, afgeraffeld en opgeruimd. Nu eens zijn er pijnlijk genante plattitudes, dan weer ontbreekt het venijn en onder de streep zit je na een half uur met de bek vol melige appel. Tegen de tijd dat je aankomt bij het teleurstellende en simplistische eindgevecht is er van een climax geen sprake meer en spuug je de kapotgekauwde pulp teleurgesteld uit.

movies-the-wolverine-silver-samurai

Gelukkig is daar de post-creditscene die uitzicht biedt op een nieuwe sappige vrucht. Nu weer met de andere vriendjes van de X-mannen (en vrouwen). Laten we daar dan maar op hopen.

Pacific Rim (Guillermo del Toro, 2013)

pacific-rim-pstr07

Beoordeling: 5

Stel je maakt prachtige, originele films als Kronos, The devil’s backbone en Pan’s Labyrinth. Dan moet je toch met je liefde voor Japanse monsters en robots iets moois kunnen doen? Iets dat zo’n film uit tilt boven het niveau van een doorsnee blockbuster? Of anders iets dat hem in ieder geval tot een hele góede blockbuster maakt? Nou, nee!

Om gewelddadige aanvallen van grote zeemonsters (Kaiju) af te weren bouwt de mensheid gigantische robots die bestuurd worden door twee aan elkaar gekoppelde menselijke piloten. De film vertelt het verhaal van één van deze piloten, Raleigh Becket (Charlie Hunnan uit Sons of Anarchy), die vijf jaar nadat hij zijn broer verloor samen moet werken met een nieuwe (vrouwelijke) partner, de nieuwkomer Mako Mori (Rinko Kikuchi uit Norwegian Wood). In een stokoud model. Tegenover hongerige jonge collega’s. In state of the art robots met alles d’rop en d’raan. En wie redt dan toch weer de mensheid? Neuhhh.

Film Review Pacific Rim

Ik had Pacific Rim al gezien voordat ik hem in de bioscoop bekeek, maar via een slechte kopie. Daarin waren de beelden niet goed genoeg te zien en kwam de nadruk te liggen op het verhaal: geen goede zaak. Infantiel, irritant, belachelijk. Dus ik dacht: ik ga toch óók in de bioscoop kijken. Zien of de visuele aspecten er nog een voldoende uit kunnen slepen. En ik moet zeggen: dat leek in eerste instantie niet helemaal onmogelijk.

Visueel mag de film wat mij betreft meesterlijk worden genoemd. Het camerawerk is geweldig, de decors zijn ronduit fantastisch en de effecten doen je kaak regelmatig op je schoenen vallen. Met name de scene’s waarin de robots worden voorgesteld en de eerste gevechten met de zeemonsters zijn overweldigend mooi. De vechtmachines lijken echt groot en zwaar, de zeemonsters verraden duidelijk hun Japanse origines maar zijn tegelijkertijd ook origineel en kolossaal en de gevechten worden strak gechoreografeerd en vlot gemonteerd: je verliest als kijkers nergens het overzicht (ja, op het allerlaatst onder water wel een beetje) en wordt probleemloos in de kinetiek van de actie meegezogen.

pr3

Daarbij speelt ook het overdonderende geluid een belangrijke rol. De soundscapes en effecten verdienen oscars en dragen in belangrijke mate bij aan de manier waarop de film bij de kijkers binnen komt. Ik verheug me nu al op de extra’s van de dvd.

En er zijn nog wel meer positieve elementen te noemen: de narratieve introductie met behulp van nieuwsbeelden en voice-over werkt goed, de steeds weer vallende regen zorgt voor een aparte sfeer en de globale, epische schaal is effectief uitgewerkt (zij het minder sterk en indrukwekkend dan in World War Z). Tenslotte prijs ik de vele knipogen naar Japanse Kaijriu en anime: voor fans een feest maar daarnaast getuigen ze ook van de liefde voor detail die Del Toro ongetwijfeld aan de dag heeft gelegd bij het maken van deze film.

Pacific_Rim

Maar dan is er toch weer dat verhaal. Het begint vroeg met de introductie van de twee kibbelende wetenschappers die al in het begin niet leuk zijn, maar naarmate de film vordert steeds onuitstaanbaarder worden. Dan is er de duistere bevelhebber Stacker Pentacost (Idris Elba, toch een acteur van formaat) die obstipatieblikken koppelt aan steeds belachelijkere oneliners, totdat hij vlak voor het eind uitkraamt: Today, we are cancelling the apocalypse (and the crowd goes wild). Plus de onvermijdelijke love-interest tussen Becket en Mori: zum kotzen.

Idris-Elba-in-Pacific-Rim-2013-Movie-Image

Al die lijnen worden kort en schetsmatig in de steigers gezet maar vervolgens volstrekt plichtmatig afgeraffeld. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze ook nog eens zó warrig door elkaar geweven worden dat er nauwelijks zinnige soep van te koken is. Ik verwacht echt geen literatuur, maar de functie van de verhaalopbouw in een blockbuster zou moeten zijn dat je genoeg om de karakters geeft en voldoende in het verhaal gelooft om de grootste twijfel opzij te zetten. Om interesse en sympathie te wekken, zodat je benieuwd bent wat er gebeurt en meeleeft met alle avonturen, hoe onwaarschijnlijk verder ook.

Dat gebeurt hier werkelijk nergens. En of dat niet al erg genoeg is, probeert de scenarioschrijver er dan ook nog eens telkens grappige oneliners tussen te gooien om het komediegehalte van de film wat op te krikken.  Ik heb welgeteld één keer gelachen (als Hannibal Chau zegt: I got the name from my favorite historical figure and my second-favorite Szechuan restaurant in Brooklyn). Verder keek ik vooral verbaasd om me heen als andere bioscoopbezoekers wel lachten en dacht: werkelijk?

PACIFIC RIM

Het blijft een vraag of je dit soort zaken als zwaarwegend criterium bij de beoordeling van een blockbuster moet gebruiken. Karakterontwikkeling en verhaalopbouw lijken vaak niet de eerste aandachtspunten. Bovendien: een groot gedeelte van het publiek heeft er blijkbaar helemaal geen last van, getuige de jubelende recensies op imdb (best action movie ever) en de duidelijke 8 die daar wordt toegekend.

Maar eigenlijk denk ik toch: ja. Dat moet ja. Karakterontwikkeling en verhaalopbouw bepalen in hoge mate hoe je de actie beleeft en vormen dus een integraal onderdeel van de kwaliteitsaspecten van een blockbuster. Plus los daarvan: we hebben het over Guillermo del Toro. De man heeft herhaaldelijk laten zien dat hij het kan, wat zeg ik: dat hij er uitzonderlijk goed in is. Zelfs in mindere prenten als Hellboy (vooral deel 2 dan) of Mimic weet hij de karakters ofwel geloofwaardig ofwel voldoende bizar neer te zetten om ze dimensioneel en boeiend te maken. En dan zwijg ik nog maar van de psychologische diepgang in Pan’s Labyrinth en The Devils backbone.

141c8b2aac5c4af9b0f74893db7f60ec-ad3874f0b2894bc39572da2667aee9cd-3

Maar juist hier is Pacific Rim een diepe teleurstelling. De karakters zijn plat, het verhaal is lachwekkend simplistisch en elke vorm van diepgang ontbreekt. Daar kan helaas geen visueel spektakel tegen op. Zelfs niet als het zó indrukwekkend is.

Je zou Del Torro met strenge, duistere blik toe willen spreken: One, don’t you ever do that again. Two, don’t you ever do that  again.

Paradies Glaube (Ulrich Seidl, 2012)

pic-207255-187628

Beoordeling 8

Tot nu toe vind ik alle Seidl-films enorm indrukwekkend. Dat geldt ook voor dit middelste deel uit de Paradies-trilogie. Maar nu toch geen 9.

Als Anna Maria (Maria Hofstatter, dé Seidel actrice par excellence), een Oostenrijkse vrouw van middelbare leeftijd, niet werkt in het ziekenhuis kastijdt ze zichzelf,  zeult ze van deur tot deur met een Mariabeeld om haar stadgenoten te bekeren tot het ware katholieke geloof of bidt ze samen met een aantal gelijkgestemde buurtgenoten. Dan duikt uit het verleden plotseling haar Islamitische echtgenoot op en trekt bij haar in.

Paradies Glaube

De Paradies Trilogie onderzoekt op een eigen en originele manier – vanuit een sociologisch perspectief – de thema’s geloof, hoop en liefde (in omgekeerde volgorde) en in dit deel is geloof aan de beurt. Anders dan je van een provocateur als Seidl zou verwachten gebeurt dat niet door het geloof als zodanig aan te vallen, maar meer door te laten zien hoe mensen in hun eenzaamheid en gebrek aan werkelijk contact met een dergelijk fenomeen om gaan.

Binnen Seidls wereld is er weinig ruimte  voor optimisme. Zijn karakters zijn gericht op zichzelf, opgesloten in hun eigen werkelijkheid en niet in staat om tot werkelijk contact te komen. Illustratief daarvoor zijn de bezoeken die Anna-Maria aan willekeurige buren brengt om het geloof te verkondigen. Dit zijn wat mij betreft de beste, meest intense en pijnlijkste episodes uit de film. Hier is Seidl genadeloos en slaagt hij erin een gevoel van ongemak te creëren dat je gegeneerd weg doet kijken.

paradies-glaube-5

Nog steeds sterk maar op een of andere manier toch minder beklemmend zijn de scenes met de Islamitische echtgenoot. Het is een vondst om over de achtergrond weinig uit de doeken te doen, zodat je je als kijker steeds blijft afvragen hoe dit vreemde koppel ooit bij elkaar is kunnen komen. De manier waarop de twee met elkaar omgaan (zij koud en afstandelijk, hij afhankelijk en gaandeweg steeds claimender), de uitzichtloosheid en de pesterijen worden effectief in beeld gebracht en knap verteld maar ze blijven onder de streep minder sterk hangen dan de karakterschetsen in andere films.

ulrich-seidl-raj-wiara-kadr-z-filmu-2012-12-29-009

Dat komt wat mij betreft vooral door het derde element uit de film: de schildering van het karakter van Anna-Maria zelf. Hoewel Hofstatter zoals gebruikelijk fenomenaal acteert komt zij niet werkelijk tot leven. Of misschien moet ik het anders zeggen: blijft zij enigszins een karikatuur. De dingen die je van haar eigen leven ziet – de zelfkastijding, de gebedsbijeenkomsten, de masturbatie met het kruis, het poetsen in het appartement – zijn allemaal wat aan de overtrokken kant. Niet noodzakelijk onrealistisch, natuurlijk zijn er mensen die dit doen, maar hier krijg je als kijker wel het gevoel: dit is bedoeld als symbool en (te) sterk gecomprimeerd.

upload-01

Let op: de film wordt daardoor niet slecht. Seidl blijft daarvoor te zeer een meesterregisseur. Qua filmtechniek is alles wat ik eerder zei over de andere Seidl films ook nu weer van toepassing: fotografie, beeldtaal, montage, tempo en de gefragmenteerde, kaleidoscopische vertelwijze: allemaal topkwaliteit. Plus de reeds genoemde sterke verhaalelementen en de fantastische prestaties van de acteurs. Die 8 is dan ook zonder meer verdiend.

Maar met een iets levenechtere Anna-Maria had het een 9 kunnen zijn.

The Croods (Kirk de Micco en Chris Sanders, 2013)

the-croods_1363847487

Beoordeling: 6

Na Ice Age staat het prehistorische familieleven opnieuw centraal in een animatiefilm. Dit keer met mensen in plaats van dieren. Mooi getekend, absoluut, maar geef mij maar geef mij maar Manfred en Sid. En Scrat natuurlijk.

The familie Crood woont in een grot en komt alleen naar buiten om voedsel te vergaren. De tienerdochter wil echter meer van het leven en gaat op onderzoek uit. Als dan ook nog de vertrouwde omgeving bedreigd wordt door een natuurramp moet het gezin wel verhuizen.

LH_DW_Failed_Cave_Detail

Eerst even dit: is het nou echt nodig om werkelijk élke Pixar of Dreamworks animatiefilm van zo’n vreselijk platgetreden en volstrekt oninteressante moraal te voorzien? Volg je eigen weg! Samen komen we er wel! Nieuwe uitdagingen omarmen! Bwurchl. Natuurlijk zijn dit de moderne sprookjes en die blonken ook vroeger al niet uit in originaliteit of anarchie, maar kom op zeg.

Nou “The Croods” past prima in die traditie. Alle kleuren blijven netjes binnen de lijntjes en iedereen kan de bioscoop verlaten met een meewarige glimlach om de lippen. Niets vernieuwends, niets sprankelends en vooral niets roldoorbrekends. Ja; niet te veel in het oude blijven hangen, maar dat is tegenwoordig eenzelfde soort mantra als vroeger “het is van God gegeven”. Geanimeerde opium voor het volk.

the-croods_

Als je daar niet te zwaar aan tilt – en let op: ik vind dat niet niks – blijft een tamelijk middelmatige film over met leuke karakters die af en toe wel weten te charmeren, maar nergens echt bijblijven. Dit is bepaald geen Ice Age, niet in de stereotiepe hoofdpersonages (ouderwetse vader, avontuurlijke dochter, vindingrijke ondernemende jongeling) maar ook niet in de verplichte sidekicks (de vervelende grootmoeder, de hongerige baby en Belt).

Goed, er is tempo, er is vaart en ondanks het voorspelbare verhaal blijft er weinig ruimte voor verveling. Regisseurs Kirk de Micco en Chris Sanders die ook voor het scenario tekenden weten avontuur en humor goed af te wisselen en gebruiken de tijd tussen de opening en de endcredits effectief.

1368258056_the_croods_2013_movie_hd_desktop_wallpaper_01_1024x768

En dan hebben we het nog niet gehad over het grootste pluspunt: de beelden. Hier pakt de film uit. In het eerste deel dat zich afspeelt in de woestijn rondom de grot vallen vooral de vlotte bewegingen van de karakters op. Die herinneren aan soortgelijk werk in The Incredibles. In het tweede deel, waarin de familie de grot verlaat en een nieuwe wereld betreedt, zijn het eerder de omgevingen die aanspreken. Prachtige kleuren, fantasierijke ecosystemen, magnifique fantasiewezens.

3001131039466

Maar daar staan de weinig aansprekende stemmen dan weer tegenover. Of weinig aansprekend, ze zijn ook weer niet overdreven slecht, maar het steekt allemaal niet boven het maaiveld uit. Nicolas Cage, Emma Stone, Ryan Reynolds, Chris Sanders en Cloris Leachman. Wat zal ik zeggen: niet slecht, maar ook weer niet Robin Williams in Alladin. Gewoon doorsnee.

En dan zijn we terug bij de moraal. Uiteindelijk zorgt vooral die er voor – nou ja, samen met de slappe karakters en het voorspelbare verhaal – dat je aan het einde denkt: zou dat nou echt niet anders kunnen?

The Lone Ranger (Gore Verbinski, 2013)

lone-ranger---naissance-d-un-heros-affiche_428543_19962

Beoordeling: 5

Je zou toch zeggen dat je met 250 miljoen een leuke film moet kunnen maken. Plus de combinatie Bruckheimer en Verbinski. Én Johnny Depp in een belachelijk kostuum. Maar nee.

Tonto (Johnny Depp) lijkt eerst een wassen beeld in een kermisattractie maar wordt plotseling wakker als een jongetje langskomt (?) en vertelt dan in flash-backs het verhaal van zijn vriend, de Lone Ranger (Armie Hammer). Hoe die van een saaie advocaat een nog saaiere westernheld werd. High Low Silver.

john_reid_the_lone_ranger-1024x1024

Misschien ben ik niet de juiste persoon om deze film te recenseren. Ik had vroeger al niets met de Lone Ranger. Het was toch altijd de superman onder de westernhelden: dat belachelijke maskertje (hoe verbergt zoiets een identiteit?), die Wilhelm-Tell ouverture en vooral die dodelijke saaiheid. Plus dan ook nog de Bill-Cosby moraal. Blèh, blèh en nog eens blèh.

Maar goed: Bruckheimer en Verbinski maakten met Depp eerder de prachtige Pirates of The Carribean en die was nota bene gebaseerd op een pretparkattractie, dus dan was er toch nog hoop? Plus dat zeer royale budget en de aardige cast in de bijrollen (William Fichter, Tom Wilkinson, Helena Bonham Carter). Niet niks. Maar dikke not. En ik weet niet eens waar ik moet beginnen.

20130502065020a18

Misschien toch maar de held. Of helden? Hop, meteen een basaal probleem bij de hoorns. Want eigenlijk is de held The Lone Ranger maar die blijft ook in deze film zo vlak en saai dat hij nergens sympathie wekt. Wat zeg ik: hij is een regelrecht zeikwijf waarvan je na een half uur hoopt dat hij compleet met z’n witte homopaard in een bodemloos ravijn stort. Dat begrepen de filmmakers waarschijnlijk ook en dus bombardeerden ze Tonto tot hoofdpersonage en omdat Depp het in Pirates zo leuk deed dachten ze – ongetwijfeld met dollartekens in de ogen – : dan zetten we gewoon Jack Sparrow in de woestijn.

Maar dat werkt voor geen meter. De maniertjes van Depp zijn inmiddels bekend en dus denk je hooguit: ah ja, dat deed hij vroeger ook, maar toen wél leuk. Het karakter van Tonto is zo karikaturaal uitgewerkt dat het nergens diepgang krijgt of écht aanvoelt. De psychologische verklaring voor zijn vreemde relatie met de werkelijkheid is ronduit belachelijk.

le_chevalier_masqu___de_disney____lone_ranger__6346

De structuur van de film dan. Die vreemde raamvertelling in de jaren 30 op een kermisterrein waarin de Hofmannoude Tonto terug kijkt op zijn leven en aan een toevallig jongentje zijn ziel en zaligheid blootlegt. WTF? Om een prachtig westernthema als het onafwendbaar verstrijken van de tijd te onderstrepen? Dan moet je er wel iets mee doen. Maar niks: geen thematiek, geen betekenis, zelfs geen mooie ordening. Ja, te pas en te onpas zie je het jongetje weer even terug en dat vraagt dan: hebben ze echt iedereen vermoord voor het zilver? Dat is natuurlijk leuk voor de kijkers met een verstandelijke beperking maar de rest WIST DAT AL DOOR DE SCENE ZELF!

De effecten en de actie. Die moeten met 250 miljoen dan toch minstens oogverblindend mooi en ongemeen onderhoudend zijn? Ook al niet. Ja, de film is groots en overdonderend maar ik kan er niet eens de term “spectaculair” op plakken. Veel CGI, niet noodzakelijk slecht gedaan, maar na twee treinen in de afgrond weet je het eigenlijk wel. En omdat de actie even karikaturaal is als de personages neem je hem niet serieus. Het lijkt er vooral op alsof de scenaristen zoveel mogelijk onwaarschijnlijke stunts en situaties aan elkaar willen plakken om te laten zien hoe creatief ze zijn. Dat is op zichzelf best knap maar als het verhaal verder niet boeit rijdt er enkel maar een malloot te paard over de gehele lengte van een trein. Tja.

lone4

En de bijrollen: hm. Fichter en Bonham-Carter zijn niet onaardig, maar het houdt allemaal niet over. Ook hier denk je vaak eerder aan de Wiley Coyote dan aan de realiteit. Dan is Tom Wilkinson eigenlijk nog best aardig met zijn min of meer terughoudende spel als railroadtycoon. Maar daarmee red je niet echt een film.

Helemaal niets goeds dan? Nou, de landschappen zijn ronduit fantastisch. Monument Valley wordt prachtig gebruikt en de sfeer van oude westerns is hier goed voelbaar. Wel vreemd, want het verhaal speelt zich af in Texas. Kniesoor zullen we maar zeggen. De verwijzingen naar Once upon a time in the West en John Ford zijn ook wel aardig en de muziek van Zimmer klinkt prachtig. Maar dan heb je het ook gehad.

????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Minder High ho Silver. Meer Away.

The Heat (Paul Feig, 2013)

BnnEDiyivbo

Beoordeling: 8

Hardop lachen terwijl je in je eentje naar een film zit te kijken: mij gebeurt het niet vaak. Nu wel en niet één keer maar voortdurend. The Heat is dan ook wat mij betreft de leukste komedie van deze zomer.

Sandra Bullock speel de nuffige FBI-agente Ashburn die erg goed is in haar werk maar niet kan opschieten met haar collega’s. Voor de zoveelste keer? Ja, maar kop dicht: ze kan dat als geen ander. Haar baas stuurt haar naar Boston om een drugsdealer op te sporen. Daar ontmoet ze de eigenzinnige Mullins (Melissa McCarthy) en zoals dat in het buddy-buddy genre hoort kunnen ze aanvankelijk elkaars bloed wel drinken.

sandra-bullock-melissa-mccarthy-the-heat

Meer hoef je eigenlijk niet te weten. Want hoewel het verhaal helemaal niet onaardig is en de aandacht goed weet vast te houden gaat het natuurlijk om de manier waarop de tegengestelde karakters met elkaar omgaan. En dat zit echt helemaal absoluut 100% volledig goed.

Scenarioschrijfster Katie Dippold is nieuw in het vak maar van mij mag ze nu al een standbeeld hebben. Ze wilde een buddycopfilm maken die zich kon meten met Running Scared of Lethal Weapon en dat is haar prima gelukt. Op het gebied van de komedie overtreft ze die twee met verve en eigenlijk alles wat er verder nog op dat terrein gemaakt is.

The-Heat

De humor is ruw maar intelligent en wordt volledig verweven in het verhaal. Geen bizarre situaties maar strak uit de personages voortvloeiende dialogen en handelingen. Het niveau is hoog en de timing ronduit perfect. Telkens denk je: nu zakt het in, nu zal de nadruk wel naar het verhaal verschuiven of nu ben ik er aan gewend en verliest het zijn effect, maar nee. Het scenario legt achter iedere nieuwe bocht een nieuwe humoristische verrassing.

Vanzelfsprekend heeft dat veel te maken met de actrices. Bullock en McCarthy zijn echt aan elkaar gewaagd en de chemie spettert van het scherm af. Dat is niet zonder meer vanzelfsprekend. Beide actrices kenden in het verleden hun mindere momenten en McCarthy stelde onlangs zelfs nog erg teleur in de volledig mislukte Identity Thief. Nou, hier revancheert ze zich. En hoe.

the-heat-5

Én het heeft te maken met regisseur Paul Feig. Komend uit de tv-wereld (Arrested Developement, Weeds, Nurse jackie en The Office) maakte hij in 2011 de erg aardige Bridesmaids (ook al met McCarthy) en zette zichzelf meteen overtuigend op de kaart. The Heat is nog een tandje beter en bevestigt zijn reputatie.

Tenslotte vond ik de soundtrack erg aardig. Herkenbare nummers als More than a Feeling en de hilarische dans op Groove is in the Heart wisselen af met moderne vrouwelijke rap Van Azealia Banks die het wat ruige en eigentijdse karakter volledig onderstrepen. Plus: er is echt wel wat te zeggen over de vrouwelijke toon in de film: die is verrassend gendernuchter en heerlijk relativerend. De sterke hoofdpersonages, de scenarioschrijfster, de wereld van vrouwen binnen een mannencultuur: prachtig en intelligent uitgewerkt zonder zeurderige problematisering. Ik laat de duiding over aan de sociologen maar: chapeau!

the-heat-still-2

En de balls-monoloog. Don’t get me started.  Ga kijken!

The Purge (James Demonaco, 2013)

?????????????????????????

Beoordeling: 3

Kutfilm.

 

White House Down (Roland Emmerich, 2013)

White-House-Down-2013-Movie-Poster3

Beoordeling: 5

Na Olympus has Fallen is dit de tweede film over een aanslag op het witte huis deze zomer. Maar ondanks een aantal spectaculaire momenten haalt hij het niet bij zijn voorganger. Bij lange na niet.

John Cale (Channing Tatum) solliciteert voor zijn droombaan als beveiligingsagent bij het witte huis maar wordt afgewezen. Omdat hij er toch al is – samen met zijn dochter trouwens, logisch natuurlijk, die neem je altijd mee naar een sollicitatie – volgt hij dan maar de welbekende rondleiding. Dat komt goed uit, want daardoor kan hij ingrijpen als een ontevreden politicus samen met een aantal staatsvijanden de president (Jamie Foxx) gijzelen. Zou het allemaal goed aflopen? Oehhhh.

channing-tatum-in-white-house-down-2013-movie-image2

150 miljoen had Emmerich te besteden. Dat is het dubbele van Olympus has Fallen. Meer. Plus twee populaire sterren. En ook nog een supporting cast die er mag zijn. Om nog maar te zwijgen van een jarenlange ervaring in het maken van grote Amerikaanser-dan-Amerikaans films. Maar juist daar wringt meteen ook de schoen als je vraagt: wat ging er dan mis? Want waar Independence day nog heel leuk was kon de The day after tomorrow daar al beslist niet meer aan tippen en over 2012 zullen we het dan maar helemaal niet meer hebben. Dus ja.

Toch zou het best hebben gekund. Het verhaal lijkt genoeg op Olympus has fallen om mee te liften op de “ik wil wel meer” golf, maar wijkt er tegelijkertijd ook voldoende van af om niet té veel déja-vu op te roepen. Wel weer een agent met een dochter die op min of meer toevallige wijze betrokken raakt bij een aanslag en vervolgens de president en het land moet redden, maar dit keer meer Obama met ballen, rechtse Amerikaanse politici in plaats van buitenlandse terroristen, een autorace in de tuin van het witte huis, nog meer destructie, een grotere rol voor de dochter en vooral: een stevige dosis humor.

rq032edgmDekEE1uoWXw1gairXY

Laat ik met die dochter beginnen. Ze speelt niet slecht maar verhaaltechnisch helpt ze de complete film om zeep. De heldhaftigheid en de acties die haar worden toebedeeld zijn zo volstrekt belachelijk dat je heel snel afhaakt, ook al zou je het niet willen. Het feit dat zij de aanslag van dichtbij op een telefoon filmt en niet gespot wordt door mensen die net de complete beveiliging van het witte huis hebben weten te omzeilen is al erg genoeg, maar wat ze tegen het eind van de film flikt is te genant voor woorden. Ga maar kijken. Ik krijg het niet uit mijn strot.

Asalto-al-poder-23_ampliacion

En dan die humor. Tja. Ik kan niet ontkennen dat ik af en toe echt heb moeten lachen. Dat is het niet. De oneliners zijn weliswaar simplistisch maar toch ook erg effectief en hier en daar heel grappig. De tourguide is hierbij een twijfelgeval. Nu eens amusant, vooral in het begin tijdens zijn discussie met de dochter en als hij opmerkt dat dit het gedeelte van het witte huis is dat in Independence Day werd opgeblazen (vooral hoe hij dan kijkt), maar andere keren ook weer irritant en verstorend. Veel grappiger is de relatie tussen Tatum en Foxx: hun dialogen zijn bij tijd en wijle zonder meer reden om te gniffelen en hier en daar zelfs om hardop te lachen.

1183878 - WHITE HOUSE DOWN

Dat brengt echter een probleem met zich mee. Je verliest als kijker het idee dat het hier om een serieuze aangelegenheid gaat. Bij Independence-day was dat ook al het geval, maar daar was de premisse zo grotesk dat het verder niet uitmaakte. In een film over een aanval op het witte huis werkt dat anders. Als je de president van de Verenigde Staten tijdens een lijf aan lijf gevecht keihard hoort roepen: don’t touch my Jordans, weet je dat er weinig ernstigs kan gebeuren. De dreiging verdwijnt en dat haalt veel te veel lucht uit de felgekleurde ballon.

1183878 - WHITE HOUSE DOWN

Tenslotte mist de film de hardheid die Olympus has Fallen zo verrassend maakte en zijn de actiescenes übergroot en schreeuwerig. Even nemen ze je mee en dan verdrink je in de effecten en het geluid. Hetzelfde geldt overigens voor de schurken. Niet zozeer voor James Woods (hij valt wel wat tegen maar het blijft toch James Woods); wel voor alle andere baddies: zij stijgen nergens boven het karikaturale niveau uit en ik betwijfel ernstig of zij een dergelijke klus zouden hebben kunnen klaren.

Onder de streep kom ik niet op een vier. Ik ben blijven kijken, heb gelachen en vond de spanning voelbaar genoeg om niet in slaap te vallen. Plus daar was natuurlijk de onbetaalbare Maggie Gyllenhal nog (die zag ik werkelijk nog nooit in een slechte rol). Maar ook geen voldoende. Te slap, te ongeloofwaardig, te schreeuwerig. En al helemaal geen bedreiging voor Olympus has Fallen. Laten we maar zeggen dat het de vloek van Emmerich is. Komt nooit meer goed.

Monsters University (Dan Scanlon, 2013)

11

Beoordeling: 7,5

Pixar maakte ooit de mal voor animatiefilms en produceerde een aantal klassiekers. Daarnaast waren er altijd – maar de laatste tijd vaker – mindere goden. Monsters University doet de vlag weer fier wapperen.

In deze prequel van Monsters Inc zijn Mike en Sully aanvankelijk beslist nog geen vrienden. Ze ontmoeten elkaar als rivalen aan de monsteruniversiteit waar ze leren kinderen bang te maken. Wanneer ze gedwongen moeten samenwerken en met een team van losers deelnemen aan een wedstrijd om het meest afschrikwekkende monster te worden, ontwikkelt zich langzaam een steeds hechtere vriendschap.

MONSTERS UNIVERSITY

In de roemruchte geschiedenis van Pixar – toch dé animatiefirma bij uitstek, met fantastische titels als Toy Story, Finding Nemo, The incredibles, Wall-E en Up – was de vroege Monsters Inc. (2000) voor mij altijd een zwakke broeder. Te cute, niet genoeg scherpe humor, te meisjesachtig. Ik begon dan ook aan het vervolg (nou ja, de prequel) met de nodige skepsis maar die verliet na tien minuten het gebouw en kwam de rest van de film niet meer terug.

Doordat Pixar het kinderperspectief dit keer loslaat en het karakter van Boo (voor mij het grootste nadeel van het origineel) nergens ten tonele voert, kent Monsters University een heel andere toon dan zijn voorganger. Hier is het nog bon ton om kinderen bang te maken. Niks begrip voor het tere jeugdige zieltje: kinderen zijn giftig en moeten vooral in doodsangst worden gebracht. Waar dienen monsters anders voor? En zo hoort het.

MONSTERS UNIVERSITY

Dat levert vanaf het begin een film op die voor een wat ouder publiek veel beter te verteren is. Laten we wel wezen: het blijft natuurlijk een familiefilm en het thema van de nerd die door samenwerking tot wasdom komt wordt nergens geplaagd door filosofische diepgang of cynische realiteitszin, maar de wereld van Monsters University kent een hoger tempo dan die van Monsters Inc., bezit een veel grotere dosis plezierige humor en weet hier en daar toch ook te verrassen, zeker als op het einde niet alles 100% harmonieus afloopt. Daarnaast werkt het wedstrijdelement a la Goblet of Fire uitstekend.

De animaties? Ja, fantastisch. Goed, het is Pixar, dus dan verwacht je wat, maar het bedrijf weet die reputatie ook telkens weer waar te maken. De structuren van huid, haren en veren zijn ongelooflijk dynamisch, de kleuren spetteren van het scherm af en de gezichtsanimaties weten telkens weer te verbluffen. Kleuren, diepte, vloeiende bewegingen: alles wat een computeranimatiefilm de moeite waard maakt is hier in overdaad aanwezig.

mi1-small-1024x573

De stemmen van Billy Christal en John Goodman, ach wat, van de hele cast, zijn treffend en dragen in hoge mate bij aan het succes van de goed getimede humor. Daarnaast worden de vertrouwde karakters verfrissend aangevuld met nieuwe personages die stuk voor stuk de moeite waard zijn.

Monsters U Campus Poster

Monsters University biedt beslist geen wereldschokkende vernieuwende kunst maar wel visueel vakmanschap op het scherpst van de snede. Plus een onderhoudend en vlot verteld verhaal. Je kunt het erger treffen.