Craigslist Joe (Joseph Garner, 2012)

craigslist-joe-poster

Beoordeling: 8

Welbeschouwd heeft deze documentaire weinig te bieden: het camerawerk is matig, de montage stuntelig en het verhaal kent nauwelijks opbouw. Toch wist hij mij te raken. En goed.

Jo Garner (een twintiger die als assistent meewerkte aan The Hangover) onderzoekt à la Morgan Spurlock of technologie de mensheid ook voordelen kan bieden. Hij reist een maand lang door Amerika zonder geld en probeert voedsel en onderdak te vinden enkel en alleen met behulp van Craigslist, zeg maar de Amerikaanse “marktplaats”.

_62026939_photo-1

Dit gegeven is op zichzelf interessant genoeg, maar al snel gaat de documentaire meer over de mensen die Joe ontmoet, dan over zijn onderzoek. Vreemde personages op het eerste gezicht, maar altijd boeiend, gastvrij en niet zelden hartverwarmend.

Naast een self acclaimd dominatrix (but I don’t do sex), een reiziger met een onverwoestbaar vertrouwen in zijn auto en diverse kunstenaars met meer motivatie dan talent zijn het vooral twee ontmoetingen die indruk maken. Een zeer gastvrij gezin uit Irak, dat Joe uitnodigt voor een maaltijd, en een ex-actrice die strijdt met kanker en psychoses. Geweldige mensen.

joe-garner-new-york

Opvallend – en absoluut inspirerend – is hoe positief alles verloopt. Nergens een wanklank, nooit een onvertogen woord. En dat terwijl de contacten willekeurig tot stand komen en achter elke mail of telefoongesprek een potentiele psychopaat zou kunnen zitten. Bijzonder.

Critici spreken over het feit dat de aanwezigheid van een camera daar veel mee te maken zal hebben en dat kan best, maar dan nog. Ook wordt er op Internet gezeurd over het feit dat Joe niet echt een uitgesproken figuur is: hij oogt wat saai, analyseert niet en zoekt ook nog eens geen werkelijk extreme situaties op.

Dat is voor mij echter juist het grootste pluspunt van de film. Joe is Joe. Niets meer en niets minder. Geen filosoof, geen deskundige en geen onderzoeker. Met zijn absolute middelmatigheid is hij aangenaam herkenbaar en buitengewoon sympathiek. Daarnaast geeft hij alle personages die hij ontmoet de ruimte om vrij te schitteren. Misschien ook omdat hij nooit oordeelt en telkens weer oprecht contact lijkt te maken met iedereen die hij ontmoet. Een waar genoegen om te zien.

craigslist-joe-1

Craiglist Joe is een kleine en warme documentaire die de wereld mooier maakt. Als Joe aan het eind huilt wanneer hij aan zijn moeder probeert uit te leggen wat hij heeft meegemaakt is dat voor menigeen misschien sentimenteel. Ik vind het prachtig.

Advertisements

A good day to die hard (John Moore, 2013)

hr_A_Good_Day_to_Die_Hard_2

Beoordeling: 5

De serie begon zo goed. Wat zeg ik: Die Hard uit 1988 was een iconografische actiefim en wat mij betreft nog steeds Vom Feinsten binnen het genre. Maar daar is weinig van over. Deel vijf ligt zwaar dement in een verpleeghuisbed aan de slangetjes en het wordt tijd dat iemand er de stekker uit durft te trekken.

John McClane gaat op vakantie naar Rusland om zijn zoon te zien en de familiebanden aan te halen maar raakt verstrikt in een nietszeggend spionageplot. Daarbij weet hij half Moskou in puin te leggen. Plus de kerncentrale van Tsjernobyl. Die was zeker nog niet kapot genoeg. Yippykayyee motherfucker.

3888528_7e556ec6ee5847478923a42018c51302_l

Een korte scene ergens in het midden illustreert uitstekend wat er fundamenteel mis is met de film. McClane heeft een auto nodig, stopt er één door er pontificaal voor te gaan staan, wordt bijna overreden en als de Russische bestuurder vervolgens protesterend uit stapt, slaat hij hem zonder veel omhaal neer.

Normaliter zou dat reden zijn voor enthousiast inwendig gejuich en de gekozen Rus is ook wel irritant genoeg, maar toch werkt het nu niet. Eigenlijk denk je door het gedrag van McClane en zijn nuffige reacties vaak enigszins gegeneerd: waar haal je het recht vandaan? De held uit het eerste deel is verworden tot een ordinaire voetbalsupporter.

good-day-to-die-hard-bruce-willis-interview

Dat komt doordat McClane dit keer nergens noodgedwongen voor vecht. Zoals hij zelf tot irriterens toe verkondigt: hij is op vakantie! De omstandigheden dwingen hem nergens toe, er is geen onderliggende noodzaak om de strijdbijl op te pakken. Al snel denk je: waar bemoei jij je eigenlijk mee?

Daar komt bij dat de vader-zoonrelatie – een belangrijk onderdeel van het verhaal – volstrekt niet werkt. Er is geen enkele chemie tussen Willis en de doodsaaie Jai Courtney en het scenario gebiedt hen ook nog eens tenenkrommend stupide dialogen uit te spreken. Vooral bij de stillere momenten tussen vader en zoon knijp je echt tot bloedens toe in je handen in de hoop dat er alsjeblieft snel weer een helicopter ontploft.

A-Good-Day-to-Die-Hard1

Maar het spektakel dan? Nou ja, de actiescenens zijn allemaal te vergelijken met het laatste uur uit deel vier (dat ik toch echt veel beter vond): schreeuwerig, enorm groot en absurd ongeloofwaardig. Let op: technisch gezien worden ze prachtig uitgevoerd en in principe bieden ze alles wat je in dit soort film zou willen zien, maar omdat het verhaal zo slecht is kan het je weinig schelen. Een portfolio voor de special-effectsafdeling, maar zonder samenhang, zonder interne motivatie, zonder ziel.

A GOOD DAY TO DIE HARD

De held die ik kende is dood. De man die onwillend maar noodgedwongen vocht omdat zijn bestaan en geliefden bedreigd werden, de man die meeleefde met de mensen om zich heen, de man die gekwetst kon worden en het soms ook niet meer wist: gone to the dogs. En nu ga ik snel naar Die hard 1 tot en met 4 kijken en doen alsof 5 nooit gemaakt is.

Ronal Barbaren (Anderson, Christoffersen, Lipsky, 2011)

kinopoisk.ru

Beoordeling: 6,5

De animatiefilms van Pixar en Dreamworks zijn –ondanks de tong-in-cheek humor voor volwassenen – meestal bedoeld voor een jonger publiek. Deze Deense variant nadrukkelijk niet.

Ronal is een slimme barbaar die met zijn tengere postuur en cerebrale interesses niet echt past bij de andere leden van zijn stam. Wanneer alle dorpsgenoten door een vijandelijke stam gevangen worden genomen begint hij aan een gevaarlijke queeste om hen te bevrijden. Hij krijgt daarbij gezelschap van een corpulente bard en een onstuimige vechtmaagd.

ronal-barbaren

Eerlijk gezegd is het verhaal niet echt belangrijk. Denk Wickie de Viking meets Lord of the Rings met een vleugje Diablo. Verder zijn er de gebruikelijke elementen: ontwikkeling van adolescent tot man, samenwerking tussen ongebruikelijke partners, tovenarij, monsters en de strijd tussen goed en kwaad.

Waar het om gaat is de humor. Die is dit keer dus bedoeld voor volwassenen. Nou ja, volwassenen: er is bloed in overvloed, de Barbaren zijn wufte bodybuilders in strings en de platvloerse grappen draaien voornamelijk om seks. Volwassenen dus van een jaar of 14.

277593082_640

Is dat erg? Welnee! Je kunt er als 50-jarige prima van genieten, zeker met z’n tweeën, als je net terug komt uit een voorstelling van Hansel und Gretel (niet Jan?). Het simplisme is dan bevrijdend en het verhaal onderhoudend genoeg om de aandacht vast te houden.

Daarbij komt – niet geheel onbelangrijk – dat de animaties niet slecht zijn. Mooie kleuren, vloeiende bewegingen, prachtige landschappen, rijke details. De gezichtsuitdrukkingen zijn af en toe wat vlak en de karakters erg cartoonie maar nooit op het storende af. Goed, Pixar en Dreamworks kunnen het beter, maar die hebben ook meer geld ter beschikking en die plukken over de hele wereld talenten weg die films als Ronal maken.

Ronal Barbaren scene

En dan is er natuurlijk de stem van Brigitte Nelson als Amazon Queen. Plus de Bohemian Rhapsody metalclip met vier doodshoofden. I rest my case.

Flight (Robert Zemeckis, 2012)

flight-poster-US

Beoordeling: 6

Ik trok er niet echt aan maar mijn zoon vond hem boeiend en zei dat ik moest kijken. Dus goed dan. Toch is het niet mijn film.

Denzel Washington redt een heleboel mensen door een vliegtuig onder zeer moeilijke omstandigheden toch nog aan de grond te zetten. In het daaropvolgende onderzoek blijkt dat hij op dat moment onder invloed was van alcohol en cocaïne. Wat volgt is een karakteranalyse en een soort casestudy van een verslavingsstoornis.

Movie-Trailer-Flight-2012

Robert Zemeckis kiest een donkerdere aanpak dan gebruikelijk in deze hybride film die veel goede elementen bevat maar uiteindelijk nergens werkelijk uit de verf komt. Deels rampenfilm met stevige effecten, deels karakterstudie, deels verslavingsdrama en (jammer genoeg) ook deels verlossingspreek met een “i’ve seen the light”-einde waar je tenen vier keer van omkrullen.

Aan Washington ligt het niet: die speelt uitstekend en durft (bijna) de hele film afstandelijk en met vlagen realistisch onsympathiek te blijven. Hij zuipt dat het een lieve lust is, snuift cocaine om weer bij te komen en stoot iedereen die hem wil helpen politiek incorrect van zich af. Daarbij maakt hij de worsteling binnen een verslaving duidelijk voelbaar zonder sterk te overdrijven of in clishés te vervallen.

denzelwashington31

Het is volgens mij ook niet de regie. Zemeckis blijft overeind staan in zwartere werkelijkheden dan “Back to the future” en “Death becomes here” (over “Forrest Gump” spreek ik uit principe niet, iedereen maakt fouten, maar alsjeblieft zeg). Hij geeft de film een somber soort realisme mee dat bij vlagen echt wel werkt.

Het is vooral een gebrek aan evenwicht dat de film nekt. De crash uit het begin suggereert actie, maar die valt snel volledig weg. De karakterstudie die dan volgt is op zichzelf helemaal niet slecht maar wordt eerst ontkracht door het even amusante als karikaturale optreden van John Goodman en vervolgens aan het eind van de film volledig verneukt door de inconsistente hallelujaklanken van zelfinzicht en goedkope spijt.

bb_flight_04

Dat gebeurt niet allemaal op stel en sprong. Als een kikker in een ketel met langzaam kokend water begint die disbalans je pas halverwege op de zenuwen te werken. Dan denk je steeds vaker: alsjeblieft, focus!

Ja, de film bezit kwaliteiten. Maar ook duidelijke makken. En  ja, in de werkelijkheid kunnen verschillende min of meer onsamenhangende elementen prima naast elkaar bestaan. Hier irriteren ze vooral.

 

Trouble with the curve (Robert Lorenz, 2012)

Trouble-with-the-Curve-Poster

Beoordeling: 6,5

Het moet niet altijd wagyu beef zijn. Soms is een smaakvol bereide gehaktbal precies wat je nodig hebt. En daar komt Trouble with the curve de metafoor binnen.

Clint Eastwood speelt een baseballscout die last krijgt van allerlei ouderdomskwalen maar nog één keer langs amateurvelden reist om talent te vinden. Door een samenloop van omstandigheden krijgt hij gezelschap van zijn dochter, die in de loop van de tijd van hem vervreemd is geraakt. Uiteraard komen zij moeizaam maar gestaag nader tot elkaar.

Trouble-with-the-Curve-UK-Poster-Copy

Voor Robert Lorenz is dit een regiedebuut, maar ook weer niet echt. Hij werkt al meer dan 20 jaar met Eastwood samen, als producent en als assistent regisseur. Dat is te merken. Hij neemt het rustige tempo en de stille toon van Eastwoods latere films moeiteloos over. Niet op hetzelfde niveau maar ook niet onverdienstelijk.

Trouble-with-the-Curve_Poster-Copy

Eastwood prolongeert zijn rol uit Million dollar baby en Gran Torino: hij moppert en heeft moeite met emoties en communicatie. Je zou kunnen zeggen: herhaling, maar als ik dat op deze manier nog voor elkaar krijg op mijn 82ste teken ik daar nu meteen voor. Amy Adams speelt uitstekend en Justin Timberlake is wat jong, maar niet slecht. John Goodman heeft een kleine zij het niet onbelangrijke rol en hij steelt wat mij betreft de show.

justin-timberlake-in-trouble-with-the-curve-movie-5

Trouble with the curve is niet origineel. Beentheredonethat van de opening tot aan de titel, maar dat maakt weinig uit. Je weet wat je krijgt, de rust is aangenaam en het verhaal sympathiek genoeg om de rit met plezier uit te zitten.

Er zijn absoluut betere films, geen enkele discussie. Maar ook slechtere.

Silver Linings Playbook (David O Russel, 2012)

poster

Beoordeling: 7

Leuk, grappig, slim, sympathiek. Allemaal termen die Silver Linings Playbook naar waarheid omschrijven. Maar er is ook een probleem.

Pat (Bradley Cooper) heeft een bipolaire stemmingstoornis en probeert na 8 maanden inrichting de draad in zijn leven weer op te pakken. Hij wordt daarbij geholpen door de eveneens zieke Tiffany (Jennifer Lawrence) en een keur van interessante bijfiguren.

The-Silver-Linings-Playbook

Als romantische komedie met een nieuwe twist functioneert de film wat mij betreft uitstekend. Het eerste deel heeft een licht rauwe, min of meer realistische teneur die niet gebruikelijk is binnen dit genre. Echte Julia en Katherinefans zullen misschien zelfs wat teleurgesteld worden, maar blijf even zitten: de humor is scherp en op z’n laatst halverwege staan alle clishés weer netjes op hun plaats.

Dat het verhaal vanaf dat moment niet altijd even realistisch is hoeft voor de romantiekliefhebbers geen probleem te zijn. Zij zullen zich niet afvragen of iedereen zomaar aan een professionele danswedstrijd deel kan nemen en of zwaarwegende familiebeslissingen zo makkelijk in emotionele opwellingen genomen worden. De meer kritische kijkers worden vakkundig ingepakt: door de sterke opbouw willen zij hun oordeel graag even uitstellen.

11LAWRENCE1_SPAN-articleLarge

De acteurs verdienen alle lof. Jennifer Lawrence (Winter’s bone, The Hunger Games) combineert de vlotte tong van screwballcomiediennes met een eerlijke kwetsbaarheid die diepgang verleent en sympathie wekt. Bradley Cooper overtreft zichzelf en laat hier zien een voortreffelijk acteur te zijn, die zware en extreme emoties overtuigend en met gevoel kan overbrengen. De rest van de cast, inclusief De Niro en Chris Rock: chapeau!

silver-linings-playbook-jackie-weaver-robert-de-niro

Het probleem is voor mij vooral de weergave van psychiatrische ziektebeelden. Net als altijd gaat het daarbij om de glamourversie. Hoewel sommige elementen van een bipolaire stoornis absoluut realistisch zijn (bijvoorbeeld de nachtelijke onrust, de aanhoudende monologen en vooral de oncontroleerbare decompensatie na het niet vinden van de huwelijksvideo) blijft het toch allemaal erg lichtvoetig en overzichtelijk.

Werkelijke psychische nood komt nauwelijks aan de orde en de karakters behouden steeds een onrealistisch sympathieke glans die hen zo geschikt maakt voor publieksempathie. Met name echter is er opnieuw de suggestie dat het vinden van een juiste partner (en natuurlijk het winnen van een danswedstrijd) alle problemen als sneeuw voor de zon doet smelten. Leuk voor het verhaal, mooi als romantisch sprookje maar ook erg simplistisch.

Silver-Linings-Playbook-poster

Misschien ben ik te streng. Móet een film als deze ziektebeelden juist weergeven? Waarschijnlijk niet. Nou vooruit dan: zéker niet. Maar het beeld van psychiatrie en van ziektebeelden in populaire films blijft me bezig houden. Behoorlijk veel mensen zíen dat beeld en als het vaak genoeg herhaald wordt boort het zich een weg binnen het collectieve bewustzijn.

Silver Linings Playbook is een leuke en plezierige film, die het genre van de romantische komedie aangenaam verjongt. De film markeert echter ook een gemiste kans om het beeld van psychiatrie in film te nuanceren. Jammer, want de potentie is absoluut aanwezig.

Everyday (Michael Winterbottom, 2012)

everyday_quad_final-e1358249122689

Beoordeling: 7,5

Michael Winterbottom maakt bijzondere films. Afgezien van alledaagse sociale thematieken a la Ken Loach gebruikt hij ook vaak afwijkende filmtechnieken, in het bijzonder een grote nadruk op muziek, improvisatie en afwijkende narratieve structuren. In Everyday doet hij daar nog een schepje boven op.

De film vertelt het verhaal van een gezin onder spanning aan de onderkant van de samenleving. Moeder Karen (Shirley Henderson), doet haar best om haar vier kinderen groot te brengen terwijl haar man (John Simm) in de gevangenis zit. Maar als ik zeg “verhaal” bedoel ik dat beslist niet in de gebruikelijke zin van het woord.

ract7

Everyday is opgenomen over een periode van vijf jaar, telkens in kleine, kaleidoskopisch losse taferelen. Door de voortdurende herhaling van specifieke scenes – wandelingen door het Engelse landschap, bus- en treinritten, gevangenisbezoeken, kleine huiselijke gebeurtenissen, afwisselende seizoenen en daadwerkelijk ouder wordende kinderen – ontstaat een intrigerend beeld van een gezin waarin de vader navrant afwezig is.

Er is geen boog, geen duidelijke lijn en zelfs geen werkelijk verhaal met een begin en een einde, maar toch weet de film te boeien. Zoals een documentaire dat doet. Alles gebeurt heel dichtbij en volstrekt levensecht.

everyday_02_large

Toch gebruikt de film wel nadrukkelijke technieken. Er zijn terugkerende fraaie natuuropnames om de sfeer en het verstrijken van de tijd te onderstrepen, er is het nadrukkelijke gebruik van de titel die telkens weer in beeld komt om de jaren van elkaar te scheiden er zijn de vele herhalingen en er is de zeer opvallende muziek van Michael Nyman die hypnotisch werkt en contemplatie genereert.

De natuurlijke stijl ontstaat vooral door de rest van de cameravoering (handheld, video, natuurlijk belicht) en nog meer door de acteurs. John Simm is al buitengewoon geloofwaardig als doorsnee kleincrimineel maar Shirley Henderson (bekend als huismeisje in “Yes” van Sally Potter en voor het grote publiek als Moaning Myrtle in twee Harry Potterfilms) speelt zo klein en zo natuurlijk dat je af en toe bijna je gezicht afwendt vanwege inbreuk op de persoonlijke levenssfeer.

everyday_03

En dan zijn er nog de kinderen. Alle vier uit hetzelfde (niet acterende) gezin en alle vier volkomen echt. Misschien is het omdat ze geen verhaal hoeven te spelen en gewoon zichzelf mogen zijn, maar dan nóg. Winterbottom is er in geslaagd – en dat gebeurt niet bepaald vaak – om ook in het spel een absoluut natuurlijke en ongeconstrueerde indruk te wekken. Beslist geen geringe prestatie.

Everyday_publicity_stills_lin000002

Dan geen 8?

Voor mij – ondanks alle lyrische kritieken – niet. De afwezigheid van een verhaal en de documentaire feel vormen een duidelijke kracht maar ze zorgen er ook voor dat ik hier en daar even afdwaal en dat er een afstand blijft bestaan die me eerder doet observeren dan meeleven. Op die manier blijf ik steeds aan de rand staan en raakt het verhaal me niet echt in het hart. Als de titels rollen resoneert het niet voldoende.

Let op: “everyday” is een bijzondere film. Een origineel, goed uitgevoerd en uitstekend gespeeld filmisch experiment. Zeker gaan zien. Maar one of the best British films of the past few years? Hm.

Hansel & Gretel (Tommy Wirkola, 2012)

HanselGretel-Poster-610x956

Beoordeling: 4,5

Ik had echt zin een simpele, snelle, fastfoodfilm, dus daar ligt het niet aan. Toch viel Hansel und Gretel tegen. Wat zeg ik: flut met zweren.

Na hun hachelijke  avontuur met de heks dat we kennen uit het sprookje (we zitten dan koud 10 minuten in de film) groeien Hansel und Gretel op, trekken leren fetishpakjes aan en reizen van Middeleeuws Duits dorp tot Middeleeuws Duits dorp om á la Buffy heksen te slachten. Dan komen ze opperheks Famke Janssen tegen en die geeft zich niet zo snel gewonnen.

Famke-Janssen-in-Hansel-and-Gretel-Witch-Hunters-2012-Movie-Image-2

Pimp my fairytale dus. Helemaal geen slecht idee; laat komen die hap. Alleen blijkt dat niet zo makkelijk als het lijkt: regisseur Tommy Wirkola vertilt zich in ieder geval zwaar en weet nergens de juiste toon te treffen.

Grootste probleem is het scenario. Natuurlijk moet dit soort films het niet hebben van diepgang en karakterontwikkeling, maar er zijn wel regels. Bouw spanning op, zorg dat de kijker meeleeft met de karakters, maak schurken zo slecht dat je wilt dat ze worden afgemaakt. Gebeurt dat ook? Driewerf neen.

Het verhaal kent geen enkele uitgewerkte spanningsboog: voordat iets begint is het alweer afgelopen. De karakters zijn stuk voor stuk van bordkarton en het is je werkelijk worst wat er met hen gebeurt. En schurken? De opperheks is nergens slecht. Ja, je ziet het aan de make-up, maar ze vreet geen kindje op of martelt dieren, dat soort dingen. De enige echte schurk in het verhaal, de sherrif (Peter Stormare), wordt al vóór de helft vermoord: hoe fout kun je schrijven?

2013-01-27-Hansel_and_Gretel_84211357854544hg05563rv2_410

Ook de acteurs redden het niet. Janssen is leuk en onderkoeld als heks en Stormare is nu eenmaal Stormare, maar Gemma Atherton en vooral Jeremy Renner zijn totaal plat. Je denkt halverwege: het zou beter zijn geweest als de oorspronkelijke sprookjesheks in haar opzet was geslaagd.

Dan kun je nog hopen op de denderende actiescenes maar dat valt ook niet echt mee. De montage is zo snel (of misschien beter: zo slecht) dat je nauwelijks ziet wat er precies gebeurt. Harde geluidseffecten schreeuwen luidruchtig dat allerlei karakters donderende klappen krijgen, maar je ziet het niet. En dat er bij elke scene iets 3D in je gezicht valt gaat ook snel tegen staan.

hansel-and-gretel-witch-hunters-04

Hansel and Gretel heeft drie pluspunten: 1) de gore-effecten zijn adrenalinepompend lekker en harder dan je in mainstreamfilms verwacht; 2) de aankleding is erg fraai; decors, kostuums, effecten en belichting mogen er allemaal zonder meer zijn en 3) de film is maar heel kort.

Dit is zo’n typisch geval van trailerbedrog. Als je die bekijkt dan denk je: mhhh, veelbelovend, vlot, grappig. Maar eenmaal in de bioscoop zitten er tussen die hoogtepunten oninteressante en slecht uitgewerkte verhaalstukken en blijk je het beste al gezien te hebben.

Happy ever after? Neuh.

Mental (P.J. Hogan, 2012)

mental

Beoordeling: 7

Uitbundig, ongegeneerd, over-the top? Mental is het allemaal. Plus helemaal down under. Een film om je aan over te geven.

Als een bong blazende Maria ontfermt Shaz (Toni Colette, wat een actrice) zich in deze eigentijdse Sound of Music over een defecte familie in small-town-Australia. Dat ze zelf ook niet helemaal 100% is, vormt daarbij geen probleem: integendeel.

Het idee dat de ware psychiatrie niet in expliciete ziektebeelden zit maar juist in de zogenaamde normaliteit van de reguliere maatschappij is niet bepaald nieuw, maar P.J Hogan (“Muriels Wedding”) pakt het in deze sprankelende komedie wel erg leuk aan. Hij durft tegelijkertijd anarchistisch afwijkend en onbeschaamd emotioneel te zijn. Voor mij werkt het.

mental003_1.jpg.700x400_q85

Er is heel wat te genieten. In willekeurige volgorde: de dialogen zijn hilarisch (“Boys have breakdowns too, dad!; Not Australian boys, they’re too busy playin’football”), de situaties komen nu eens uit een screwballkomedie en dan regelrecht uit de Marx-Brothers, het tempo is vlot en de (Australische?) humor vormt een boeiende mix van platte brutaliteit en verfijnd cynisme.

Daarnaast ademt de film een aanstekelijk enthousiasme. Daardoor leef je sterk mee met de familie en juich je inwendig als Chaz vervelende personages de les leest. En meer nog: daardoor accepteer je ook de meer genante en zelf melodramatische momenten zonder al te veel problemen totdat je op het laatst bevrijdend kritiekloos denkt : túúrlijk, waarom ook niet?

film_review_mental_5093789296

Dat zal echt ook wel liggen aan de uitstekende cast. Colette is ronduit fantastisch (ik geloof echt dat zij bij mij niet meer veel mis kan doen, zo á la Francis McDermond) maar ook de andere spelers kunnen er wat van. Van gevestigde namen als Anthony LaPaglia en Liev Schreiber verwacht je dat misschien ook wel, maar mijn petje gaat af voor de kinderen, Lily Sullivan als Coral voorop.

x0nLe

Bij al die lof hoort wel de aantekening dat “Mental” nooit wérkelijk ruw en nieuw aanvoelt, zoals bijvoorbeeld “Sightseers” dat wel doet. Vooral naar het einde toe is de behoefte om het verhaal netjes af te ronden – zeker binnen de context van het losgeslagen begin – erg groot.

Maar een kniesoor die daar op let!

Hitchcock (Sacha Gervasi, 2012)

MPW-77928

Beoordeling: 6

In 1990 schreef Stephen Robello “Alfred Hitchcock and the making of psycho”. Geweldig boek. Spannend, fascinerend, inzichtelijk. Sacha Gervasi (de scriptschrijver van The Terminal) maakte er een film van: mwoah.

Veel van wat Robello zo goed documenteerde en smakelijk beschreef passeert de revu. Hitchcocks wens om na “North by Northwest” met iets revolutionair nieuws te komen, de problemen met de studio’s, het vreemde karakter van Anthony Perkins, de huwelijksproblemen van de regisseur en zijn bovenprofessionele interesse in de vrouwelijke hoofdrolspelers. Dat zou eigenlijk een goede film moeten opleveren.

“Hitchcock” heeft ook zeker zijn merites. De decors en kostuums zijn prachtig en roepen effectief de sfeer op van de late jaren vijftig, veel scene’s vormen een feest van herkenning voor fans en filmliefhebbers en het verhaal is boeiend genoeg om nergens echt te vervelen.

Hitchcock

De acteurs doen het best goed. Helen Mirren (Alma) speelt bekwaam als altijd, Toni Colette verdient een kleine Oscar en Scarlet Johansson als Janet Leigh en Jessica Biehl als Vera Miles zijn beter te verdragen dan in hun andere films, waarschijnlijk omdat ze hier niet meer hoeven te doen dan filmdiva’s spelen: gefundenes Fressen.

De problemen beginnen bij Anthony Hopkins. Hoewel je van een dergelijk acteur waarschijnlijk nooit echt kunt zeggen dat hij slecht speelt vond ik hem als Hitchcock niet overtuigend. Misschien komt het door de duidelijk zichtbare lagen make-up en misschien door de zwaar gekunstelde presentatie (die Hitchcock ook wel hád, ik weet het) maar je blijft steeds een acteur zien die een regisseur náspeelt.

Hitchcock-2012-destaque

Vervolgens  is er iets vaags dat ik moeilijk kan omschrijven maar laat ik het zo proberen: alles kabbelt. De gebeurtenissen die in het boek zo tot leven komen, krijgen hier nooit echt diepe kleuren. De conflicten met de studiobazen, de huwelijksproblemen, de avonturen op de set: je ziet het potentieel en het is duidelijk dat iedereen zijn best doet, maar het wil nooit vonken.

Gervasi probeert dat nog te compenseren door af en toe droomscènes in te zetten. Net als in zijn tv-shows presenteert Hitchcock daarin vreemde situaties, met een sterke nadruk op Ed Gein, de massamoordenaar die als voorbeeld diende voor  Norman Bates. Maar ook hier blijft de toon gematigd en slaat de vlam niet in de pan.

Tenslotte mis ik diepgang. Hitchcock was een belangrijk en invloedrijke regisseur en dat merk je nergens. Er zijn geen inzichtelijke stukken over het maken van films, geen analyses, geen discussies.  In het boek besteedt Rebello bijvoorbeeld een heel hoofdstuk aan de douchescene; in de film verwatert dat tot homeopatische proporties.

hitchcock-shower

De film sluit met een scene waarin Hitchcock het publiek toespreekt. Aan het einde strijkt een kraai neer op zijn schouder: een knipoog naar de volgende film die de regisseur zal gaan maken: The Birds. Leuk wel, temeer daar HBO net een tweede (tv-)Hitchcockfilm heeft gemaakt, “The girl”, over zijn relatie met Tippi Hedren. Ik ga toch weer kijken. Dat dan weer wel.